آمدیم به احترام آزادی سکوت کنیم

                                                       لال شدیم !

عکسات ُ دونه دونه  ور می دارم  از رو دیوار اتاق بی کسیم

دارم عادت می کنم ، کاری نکن  غصه برگرده سراغ بی کسیم

نگات اونقد پر هیچه که منو  حتا با دلهره می رقصونه

 خوش به حال ماهیا که زیرآب  گریه کردن واسه شون آسونه

سر بغضم  ُ به دیوار می زنم که شاید بشکنه آروم بشم

هر چه خواستی شدم ُ نشد که من تو دلت یه ذره  معلوم  بشم

از یه زنجیر که تو  بِش بسته بودی آرزوهامو دارم وا می کنم

لابه لای دفتر ترانه هام  خاطراتمونو  پیدا می کنم

وقتی برگشتنتم نمی تونه از من افسردگیام و دور کنه

نمی خوام از کوچه نگاه من هیچکسی شبیه تو عبور کنه

چشام از دریا خجالت می کشن عکساتو ور می دارم که خیس نشن

الهی چشات شبیه چشم من عاشق چشم کسی که نیس نشن

عکساتو  دونه دونه ور می دارم که شاید یکی از این جاده بیاد

یه نفر که خنده هاش مثل تو نیست یکی که گریه مو اصلن نمی خواد

 جمعه/ 11 آذر 90

بي واژه پيامي ست

         شبلهجه ي نگاهي كه ترجمان « او رفت» شد

      - او ،

         يعني حرف خطاب هر چه خوبي

                         ضمير عقيم عاطفه اي عليل -

آوار است بهار جاده نشين

   بر بهت نابارور مردي

كه بوي زخم خيانت برداشته خوابهايش

زير بارش چركتاب مهتاب

    - مدفون خاكي

          كه جسد تخيل اش را بر دوش مي كشد -

بهار مي بارد

از سقف اين سينه ي سگبغض...

                          بي واژه پيامي ست ، عبور.

    شنیده ام

    که از نقطه چین های نا منظم

                            با

                         پوزخند گذشته ای.

                       تو

                  بریل گریه هایم را

                     ندیده ای ؟

                                                                                                                                                  شهریور۸۶

سایه ای میبینم

روی اشتراک دیوار من و خاطره ها

خواهرم نیست ولی

هجمه ی سنگ سکوت آن نگاه منجمد

سردی دست مرا می فهمد

خواهرم نیست ولی

لحن قحطی زده ی عاطفه در حال و هوایش پیداست

واژه هایش باران

حرف هایش بارش

واژه گم می کند از بس که سخن می پاشد

روی شمعدانی ها

روی شمعدانی ها سایه ای می بینم.

                                                                                   تیر ۷۸