سین آخر:

سوگوار

سیاه ترین جامه را بر تن سکوت ام کرده ام               

هی تو، همیشه ی ِ رفتنی!

برگرد که

سفره ام، سلام ساده یِ تو را کم دارد

                                       برای سین هفتم!

بـهار همین دور و بر در حال شمردن واپسین غروب های بی غروری من است.. کافی است چند نفس از این حوصله ی سرد فاصله بگیرم تا با سِحر ساده و سبزش جای خوابهای خاکستری را در دلم بگیرد...نه.  این اتفاقی نیست که آرزوی من باشد...چنان مغروق باتلاق شبهای دلتنگی و زمستانی ام که دستهایم باور کرده اند جز این انجماد مکدر با هیچ آب وهوائی سازگار نخواهند شد، که بهـــار، باور بالندگی می خواهد نه بهانه ی  برهنگی....

چه بخواهم چه نخواهم بهار در کمین خاطره های خار دار و خاکی من است ....و من اینگونه تلخ، از فریب  فروردین چگونه بنویسم؟.. چگونه از معجزه ی شکوفه و شکفتن ،واژه ردیف کنم پی یِ هم ،که آخر ماجرا تو ِ خواننده به چهچه یِ قناری بیندیشی و من به زمهریری که قفس نشین ام کرده است؟..

 کدام قناری ،رفیق من؟ کدام قناری؟              

 که قرنها از سلاخی آخرین پرنده ی دلداده گذشته ست... نه.. روح پائیزی من تاب طراوت تقلبی و تکرار شده ی این تحول تحمیلی را ندارد...تن در مهرگان زاده شده ی من چگونه می تواند این خیل دریا ندیده را به دیدار دقیقه های بی دلیل دعوت کند؟...

های بمانید! ببینم... یک وقت خیالتان نرود که پایبند پائیز های پریشان دلی ام؟! ...نه ،به پنجره ی اتاقم سوگند که نه اهل پرستش پائیزم و نه بیزار و بیمناکم از بدعت بهار ...فقط نمی دانم چرا هر وقت بوئی از باور بهار در تنهائی ام می پیچد زخمی عفن از روزهای دور ، هزار باره ، سر باز  می کند و جای تصور هفت سین و سیب و سلام و سلامتی پرم میکند از هفت هزار هفت فروردین هفتاد وهفت وآن بوسه های بی دریغ زیر باران شبانه ... نمی دانم اینهمه هفت مقدس از کجا بر روزگارم آوار شد؟...روح آن پرنده به مسلخ رفته در تنم می نشیند تا یادم بیاورد خلوت خائنانه ی اولین دلدادگی چه نقاشی نا شیانه ای شد، بر آمده از رنگ و رویا و ریا و رذالت های حقیر ...بر نشسته بر بوم بلند ابری آسمان... 

کدام قناری؟...                                                    

بگذار که بگذارم تمیز بماند این صفحه از واژه های غمباد گرفته ، که اوقات انبوهه از اندوه من ،همان خبر همیشه گی ست... و تو بهانه ی بهار را گرفته ای... بگذار که بگذارم چشمها را روی هم و به تو که مخاطب خاطرات خسته ی من مانده ای بگویم که هی !هیلای همه ...بهارت لبالب از بوی بکر حادثه ی خاک و باران...باران... باران...این بوسه ی ِ نم نم آسمانی...بغض مرا ببخش و بیا... که قرارم نیست و این فاصله .... تجربه ی ِ بیهوده ای ست ...

به دیدارم آمدی اگر، بی چراغ و چهره بیا... که اینجا جز بر نقش نقاب لبخندی پایدار نمی بینم...یادت نرود بی چراغ سراغم را بگیر...که اینجا نه خبر از دریچه هست و نه ازهمهمه ی کوچه خوشبخت نشانه ای...ساده بگویم، روزگار بی فروغی ست...

گوش کن صدای هق هق ام پیداست... رد گریه ام را بگیر و بیا که

... سالی نوروز

بی گندم سبز و سفره می آید

بی پیغام خاموش ماهی از تنگ بلور

بی رقص عفیف شعله در مَردَنگی...

...سالی

آری

بی گاهان

نوروز

چنین آغازخواهدشد...................................................................الف.شاملو

بهارتان ماندگار

                                                                                                                        :چار دیواری

 بین دستِ من و تو  دیواره

  بین مون   فاصله ها بسیاره

  اونقده دشت وبیابون دیدیم

  که کسی نمی تونه بشماره

  هی نگو میشه به فردا برسیم

  زندگی ،  تکرار  ِ طوطی واره

  دست هیشکی نتونست کوه ها رُ

  از میون ِ من و  تو  برداره

  وقتی تن خسته ی راه می مونیم

  پشت دیوار سفر   حیرونیم

  من و تو  رو به کویر می خونیم:

  توی این دایره سرگردونیم

  روی خط ِ دایره چرخیدیم

  ما به بغض خودمون خندیدیم

  بی درُ پنجره اونقد موندیم

  که درِ  ِ نداشته رُ می بندیم

  بس که هی به قلبامون کلک زدیم

  بس که زخمای ِ دلُ  نمک زدیم

  بس که زنجیر به شک و تردیدیم

  توی ِ دریای ِ نمک  ، گندیدیم

  گاهی وقتا که دلم بی تابه

  خسته از شکنجه ی اربابه

  با خودم میگم که آخه تا کی

  خدا اون بالا یه دم میخوابه ؟!

                                                                                                          شهریور هشتاد پنج

                                                                                                         :آس

هیچکس اینگونه که من مال ِ تواَم، مال ِ کسی نمی شود

هیچـــکس اینگونه که دیوانه ی ِاحوال ِ کسی نمی شود

حیـف ! که «آس» ِ این قمـــار، همیشه در دست تو بود

ور نه ، کسی شبیه من ، حریف تکخــال کسی نمی شود

             پاییز هشتاد و دو

                                                                                                                                    پازل

از این نقابِ ناشناس ، از این شب دور و دراز

با تکه تکه ی  تنم ، مترســــــــکی تازه بساز

 اگه میخوای که چهره ی خسته م ُ نقاشی کنی

یا  تن ِ خـــــاکی  ِ منو  با  گریه  آبپاشی کنی

بپا واسه َم، دَس نکشی که من دیگه دَس نمی خوام

واسه کشیدن  صِدام، به جز تو هیچکس نمی خوام

 لب نمی خوام، لب واسه چی وقتی صدا تُ کم داره

لبام  بدون بوسه هات، حرف واسه گفتن نداره

چشم ُ نذار رو صورتم که اینجوری قشنگتره

اگه  نشه  ببینمت ، دنیــــــــای کوری بهتره

 به جای دست و پا  برام یه دل بکش قدِّ خودت

بی تو نمیشه زنده موند، بی تو وچشم ِخوشگلت

یه دل بکش کُـنج ِ قفس، اسیر و  مبتــلای تو

زیرش ُ امضاء  بزنم  که :« تا ابد برای تو»

    اَمرداد هشتاد و پنج 

            همیشه

               این «اتفاق» است که می افتد  اما

            -  باز هم همیشه - 

                            این منم که   میشکنم !

                                                                                                     ... : 

                                                                                                            :‌ رویای رئیس جمهور

شاعر اگر بودم،

جنگ را بی جیغ و جنون می سرودم.

آخر مگر نمی دانی ، که دیگر چند شب مهتابی گذشته است

 از دقیقه ای که با گلوله و گلایه،

پیل را برای عاج می کشتند و پیله را برای پیراهن

و عشق را برای هوسْ بوسه ای؟...

بیا تا رئیس جمهورها ، گرم خواب ِ خوش ِ خویش اند؛

و همین آخرین شاپرک باقی مانده ،گریه های روبه قبله مان را بشماریم.

یکرنگی که جواب نداد؛

شاید با همین ریا ،به رهایی رسیدیم

خدای را چه دیده ای..؟!

تو فقط بیا.

  زمستان هشتاد و پنج

                                                                                                  بیگانه گی :

لب، لبالب واژه ست

سینه ، سر به سر  سکوت.

                 چشم ها  منتظر  معجزه اند

 آیه ها خیره به تحریف سقوط

کنج ِ دنجی اما ، دل من ...

                        دل من...هیچ!

                 - فقط -

                    خسته در سینه  تو  را می کوبد

                                                       گریه را می روبد.

  تابستان هشتاد و دو

اتفاق همین است ...                   

                                     که تو برای شکستن ام

                                                                              سکوت  می کنی

                       اما

                                        برای سکوت ام،

                                                                              نمی شکنی !

   دی  هشتاد  ُ  پنج

خیلیا منتظرن که عشقمون تموم بشه

خنده ی حلالمون با گریه هات حروم بشه

هی میگی: میرم وهی دل داره میگه:واسه چی؟

اگه دنیای منی اسمای دیگه واسه چی؟

همه ی دنیا رو داشتن واسه من یه عادته

اگه می بینی  بهت گیر میدم از حسادته

مث بچه ها یه ریز قهریم و آشتی دم به دم

عینهو تام وجری هی می پریم به جون هم

اگه می بینی که من سکوتم نمی شکنم

نمی تونم مث تو حرفای خوب خوب بزنم

اگه می بینی که خیلی وقتا قاطی پاطی ام

چه کنم کلاس ندارم یه بچه دهاتی ام

خیلیا منتظرن مرگ تو آرزوم بشه

خاطرات خوبمون یه خاری تو گلوم بشه

اینائی  که دوس ندارن ما   رُ   با هم ببینن

دندشون  نرم   برن و یه گوشه گریون بشینن

من می خوام بگم که رسم عاشقی رُ بلدیم

واسه همدیگه میمیریم اگه خوبیم یا بدیم

                                                                                                       شهریور ۸۵